Yeni Dönem ve Meclisteki DTP

30.07.2007 tarihinde www.derindusunce.org ‘da yayınlandı.

Seçim sonrası mecliste oluşan tabloyla ilgili kim niye kazandı, kim niye kaybetti analizleri yerine, yeni dönemde önümüzü görmek, yeni döneme ilişkin fikirler ve yorumlar öne sürmenin ülke adına daha olumlu olacağı kanaatindeyim.

Zaten hazin bir sonla biten Cumhurbaşkanlığı seçimlerinden beri AK Parti’nin niçin patlama yapacağı, DP’nin barajın dibinde kalacağı, CHP’nin umduğunu bulamayacağını ve MHP’nin ite kakıla meclise gireceği analizleri yeterince yapıldı.

Buna ek olarak merkez medyanın seçim öncesi yürüttüğü ağır psikolojik harekatla paralel olarak, seçim sonrasında da kazanan ve kaybedenlere yönelik analizlerinin halkta kabul görmediğini adım gibi biliyorum.

İki yılı aşkın süredir çıkarılan yapay siyasi krizler, ülkeye çok kaybettirdi.

Altın değerinde zaman gizli iktidarın medyadan siyasi partilere, yaptığı işbirlik içinde yiti

Cumhuriyet Değerleri, Kutuplaşan Türkiye ve Merkez

CHP: Kutuplaşmanın Adresi

Ak Partinin seçimlerdeki başarısı üzerine konuşmaya gerek yok.

Nitekim henüz sandıkların tamamı açılmadan Başbakanın yaptığı konuşma da bu yöndeydi.

Hepimiz için mühim olan bu ülkenin geleceği…

CB seçim sürecinde yaşanan her türlü antidemokratik rezaletle ilgili de Ağar’ından Erkan Mumcu’suna, Yükselen terör olaylarından MHP’ye bir çok konuda seçim yorumları da yaptık.

Hatta uzun zaman önce yazdığım bir yazının başlığı “Ne yapsanız AKP’ye yarıyor” idi.

Milletimizin bir on sene öncesine nazaran “büyük resmin” bir çok noktasını birden görebildiğini de söyledik.

CHP 4.5 yıl boyunca sürdürdüğü “yıkıcı muhalefet” anlayışı ile girdi seçimlere.

Her mitingde cebinden çıkardığı nüfus cüzdanıyla verdiği bir kaç vaat en büyük projeleriydi Deniz Baykal’ın.

PKK’yı Sınır Ötesi Operasyon Değil, Meclisteki DTP Bitirir

 

DTP’nin meclise girmemesi için atılan kırk takla, hasımların ittifakı, veto kralının jet onayı, oluşturulmak istenen anti-demokratik sürece tuz biber oldu.

Birleşik oy pusulası meselesinin anti-demokratik bir uygulama olduğunu iddia etmek tabi ki komik olur.

Fakat DTP’nin bağımsız adaylar vasıtasıyla grup kurma yönünde çabalarının ardından bu kadar kısa sürede bütün küskünlerin “oybirliği” ise trajikomiktir.

Göreceksiniz AKP Cumhurbaşkanlığı seçimindeki mağduriyetiyle nasıl silip süpürecekse, DTP de bağımsız adayları üzerinden başta Güneydoğu olmak üzere birçok ilde silip süpürecek, ki baraj engelini göz önünde bulundurulmasa aynı neticeler 2002 seçimlerinde de gerçekleşmişti.

İnat etme, yok sayma, küçük görme gibi hataların ülkeyi sözde siyasi renkler üzerinden nasıl cepheleşmeler içine sürüklediğini görüyoruz.

Evet, millet mağdura destek oluyor.

Çünkü aynı zamanda milletin duyguları, hassasiyetleri, demokratik hak ve özgürlükleri de mağdur oluyor.

Göbeğimi Kaşırken… Huzur Doluyum

Siz şu an hangi gizli delikte ne tür planlar yapıyorsunuz, neler karıştırıyorsunuz bilmiyorum.

Evde oturmuş sizin bin bir parça planlarınızın bir halkasına dahil olarak televizyon karşısında vaktimi eğlence programlarıyla harcamasam da, açıktan açığa aşağılamaktan çekinmediğiniz göbeğini kaşıyanlar silsilesinin bir ferdi olarak vicdanım tarifi mümkün olmayan bir huzurla dolup taşıyor.

Çünkü ben bu milletin içinden biri olarak bu millete, bu topraklara ve onu bir “vatan” yapan “değerlerin” tamamına aşığım.

Ben bu ülkeye sizin anlamakta güçlük çekeceğiniz bir sevdayla bağlıyım.

Ve ben bu sevdayla çıktığım yolda size rağmen aldığım arpa boyu mesafe için dahi her gün Allah’a şükrediyor, daha güzel yarınlar için devletim ve milletim adına dua ediyorum.

Siz “yıkmak” için var gücünüzle çalışırken, ben “yapmak” için elimden ne geliyorsa uğraşıyor ve gece gündüz çalışıyor, çabalıyorum.

Bu toprakların insanıyla girdiğiniz mücadele asırlardır devam ediyor.                   

Yalnız artık o kadar gülünç duruma düşüyorsunuz ki sizi anlamakta bazen güçlük çeksem de bir anlamda hak veriyorum.

Kanayan Demokrasi: Millet İradesi Üzerinde Ayak Oyunları

Darbe Anayasası 

Azınlığın çoğunluğa egemenliğini garanti altına almak maksatlı “darbe anayasası” neresinden tutsanız dökülüyor.
Elimizdeki birkaç tartışma :
367…
16 Mayıs’tan sonra ne olur?
Muğlak ifadeler ne yöne çekseniz uzuyor.
Maddeler arasındaki tutarsızlık her yeni durumu ayrı bir tartışma konusu haline getiriyor.
Anti-demokratik bir sürecin ürünü olarak oluşturduğu her türlü kurum, buna bağlı olarak yansıttığı anlayış, zihniyet halkın taleplerine cevap veremiyor.
Ne olursa olsun, dayatılan her türlü tepeden inme hareket ülke insanının yoğun tepkisine maruz kaldı.
Millet her daim başta kendini mağdur eden her türlü antidemokratik sürece ve harekete en sert yanıtı sandıkta verdi.

Ne Yapsanız AKP’ye Yarıyor: Seç-Beğen-Oku

Cumhurbaşkanını Halk Mı Seçmeli?
AKP ve Tayip Erdoğan’ın Cumhurbaşkanı adayını belirleme sürecinde bence gayet olumlu sonuçlar veren “ketumiyet” stratejisini kaldıramayanlar, gol yiyenler, nasıl olup da devletin zirvesini “kardeşine” bıraktığına anlam veremeyenler, karalama kampanyalarını Fransa seçimini örneklendirerek sürdürüyorlar.
Utanmadan…
Oysa kendileri de bal gibi biliyorlar ki Türkiye bir “yarı-başkan” değil, parlamenter demokrasi usullerince “sembolik” bir Cumhurbaşkanı seçecek.
Cumhurbaşkanının yetkilerini değil seçim usulünü öne sürüyorlar.
AKP için bu noktadan sonra sorgulanması gereken ancak 4,5 yıllık iktidarları boyunca kendilerini canından bezdiren “sorumsuz Cumhurbaşkanı yetkilerini” sınırlandırmak üzere bir çalışma yapıp yapmayacağıdır.
Aynı zamanda hatırlamalıyız ki Cumhurbaşkanlığı seçiminde hem adaylık süreci hem de seçim usulü için, gerçek demokrasi için Fransa’ya işaret edenler biliyorlar ki yürütmede bu kadar etkisiz ve sorumsuz bir Cumhurbaşkanını halkın seçmesinin bir “mantığı” yok.

“İhanet…”

Provokasyonlaşan Tartışma Komedisi
Malatya’daki rezil saldırının ardından Star gazetesi bu anlamlı manşeti attı:
“İhanet”…
Bu anlam dolu eylem ancak yine bu kadar anlamlı nitelendirilebilirdi.
Olayın arkasından artık klasikleşen provokasyon muydu değil miydi gibi tartışmalara girdik.
Malum basın satır altından bir anda halkı hoşgörüsüzlük, tahammülsüzlükle suçlarken bir yandan da İslam’a saldırmayı fırsat bildi.
Bir kesime göre bu olay bir provokasyon değil, halkın farklılıklara olan hoşgörüsüzlüğü, tahammülsüzlüğüydü.
İşte bu zaten yıllardır süren giden rezaletin iki ayağıdır.
Halk olanca çabalarla doldurulur, ardından sanki hiç beklenmeyen bir olay havasında gerçekleşen “provokasyondan” yine halk sorumludur.
Kendilerinin ürettiği bu tartışma aslında yapılan bu provokasyonun devamı gibidir, gibi ne kelime zaten öyledir.
Sorunu halkın içinde ararlar, Trabzon’da ararlar, Mersin’de ararlar, dinde ararlar fakat sorun onların zihinde, kalbinde…
Velhasıl az biraz dünyayı bilen, Türk siyasetini takip eden, Türkiye şartlarını kavrayabilen ve niyeti halis herkes bu olayın provokasyon olduğunda birleşti.

Ermeni Meselesi: Gözden Kaçanlar, Çözümsüz Zannedilenler

Çok Boyutlu Sorun

Ermeni meselesinin temeli, bütünüyle Ermenistan ve diyasporanın Türkiye’ye dayatmaya çalıştığı soykırım iddialarına dayanmıyor.

Esasen sorun bu konuda Ermenistan’ın, diyasporanın meseleye yaklaşımından, takip etmekte kararlı oldukları çözüm metodundan kaynaklanıyor.

Sorunun çözümü konusunda kafa yoracaksak, meseleyi bütün boyutlarıyla, sil baştan yeniden gözden geçirmek, duygulardan uzak, devlet menfaatlerini göz önünde tutarak ama her şeyden önce bu coğrafyada bin yıllık bir geçmişe, devlet geleneğine, tarih ve medeniyet misyonuna sahip bir devlet olduğumuzu unutmadan hareket etmemiz gerekiyor.

Meseleyi farkı açılardan gözden geçirecek olursak….

Cumhurbaşkanlığı Seçiminde İki Kıstas

Bir çok hususu anlayamıyoruz ama işin en kötü tarafı hem halk arasında hem de birikimine güvendiğimiz insanlar arasında dönen Cumhurbaşkanlığı seçimi tartışmalarında nefsi konuşmamaktan, duygularımızı bir kenara koyamamaktan kendimizi bir türlü alamıyoruz.
Daha vahimi, seçim sonrasından bahseden bir analize ne rastlayabiliyoruz, ne de seçim sonrası hakkında en ufak bir fikrimiz var.
Bütün tartışmalar seçim gününe, seçilecek kişiye dayanıyor ve orada takılıp kalıyor.
Tayyip Erdoğan cumhurbaşkanı olmalı mı, olmamalı mı?

Bir “Kriter”,“Strateji” Veya “Demokratik Hak” Olarak Türban

Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde “türbanı” kriter haline getirenler hakkında konuşmak dahi gülünç oluyor.
Ama illa deyineceksek diyebiliriz ki toplum içinde Cumhurbaşkanının eşinin başının kapalı olma ihtimalinden, başbakanının eşinin başının kapalı olduğundan  duydukları kadar “samimiyetle” rahatsızlık duyanlar var.
Bu kesim dışındaki bozuk niyetli provokatörlerin ise bu konuyu, AK Partili bir milletvekilinin Cumhurbaşkanı olma ihtimalinden dolayı kapıldıkları dehşetle öne sürdükleri trajikomik bahanelerin en “ucuzu” olarak görüyoruz şüphesiz.
Biz, bu ülkeyi ve milleti seven, bu ülkenin parlak yarınlarını hayal eden insanlara da bu ikinci kesimin, azınlığın, provokasyonlarını değil, “samimiyetle” kapalı bir eş isteyen veya istemeyen  vatandaşlarımızın beklentilerini tartışmak, bu durumun sonuçlarını analiz etmek düşüyor.
 

Öncelikle…

Gelenekçi Devrimciler, Yenilikçi Muhafazakarlar

Yenilikçi Muhafazakarlar 

Türkiye’de “muhafazakarlar” şeklinde dillendirdiğimiz kesim gerek siyaset arenasında gerek bürokrasinin her kademesinde gerekse de sosyal hayatın her yerinde gitgide değişimin ve dinamizmin temsilcisi haline geliyor.

Bunu bir bakıma, “muhafazakar değerler” şeklinde düşünce sistemlerinin merkezine oturttukları “milli-manevi” değerlerin tam anlamıyla farkına varmış olmaları, kavramış olmalarının bir neticesi olarak görmek gerekiyor.

Bugün bu hassas değerlerin özüyle şuurlandıkça, bilhassa hayatlarımıza doğru kodlarla aktardıkça, modern dünya ile barışık hale geliyoruz.

“Osmanlı”nın Daraldığı Resmi İdeolojiden Ulusalcılığa Türkiye’de Milliyetçilik

Devrilen Bir Çınar’ın Kısa Öyküsüdür
 

“Bizim davamız, kuru cihangirlik davası değildir”derken, kendini saman alevi gibi yanıp sönen, “devlet geleneğinden” öte “geleneğe” yabancı bir zihniyet ve anlayıştan fersah fersah uzak olduğunun vurgusunu yapmak istiyordu Osman Bey.

Evet, tarihe mal olacak, cihanın gördüğü en büyük devletin felsefesinin de temellerini atıyordu aslında.

Halis niyet, tertemiz düşünce, sağlam duruş, hakikati benliğine ilmik ilmik dokumuş bir devletin engin  hoşgörüsüyle renk, dil, din ırk, mezhep, saydığım ve sayamayacağım bütün ayrımcılıkları reddeden bir anlayışla kucaklıyordu herkesi, her “insanı”.

Mekan, mana içinde kaybolmuştu. Aslında hiçbir tarihte “olmayan” sınırları da kaldıran insanların bu eşsiz huzura olan özlem ve arzusuydu. Fütûhat müsta’merenin aracıydı. Mustafa Özel’in deyimiyle fethedilen yer geliştiriliyor, güzelleştiriliyordu. Madden ve manen…

Rahmetli Cemil Meriç’in dediği gibi Batı karanlık çağını yaşarken, Osmanlı ‘Altın Çağı’  yaşıyordu. Batı ütopyalar yazarken, Osmanlı tarihin alternatif vermediği ve vermeyeceği ‘tek ütopyayı’  yaşıyordu. Bu topraklar orta çağı yaşamadı. Bu topraklar orta çağa tanık olmadı. Orta Çağ Avrupa’sı ne kadar karanlıksa, “çağdaşı” Osmanlı da o kadar aydınlıktı. 

Tarihin Dönüm Noktasında Türkiye Ve Cumhurbaşkanlığı Seçimleri

Biz de zannedildiği kadar derin bir kurumlar arası çatışma yok.

Bir asker-polis çatışması veya asker-hükümet çatışması da yok.

Ama iyiler ve kötülerin kıyasıya mücadelesi var.

Bu kadar gürültü çıkmasının geri plandaki sebebi ise, iyi ve kötü arasındaki mücadelenin Cumhuriyet tarihinde ilk defa bu ölçüde denk konuma gelmesi.

Amiyane tabiriyle “kafa-kafaya”, ölüm kalım mücadelesi havasında bir çekişmeye şahit oluyoruz.

Sloganlaşan Siyaset Ve Sorgulamadıklarımızdan Kesitler

Türkiye’de Ermeni kökenli ve ülkenin çoğunluğunun mensubu olmadığı bir dine tabi bir gazeteci öldürülüyor.

Ki bu gazeteci bu ülkenin asırlık kanayan yarasına “tutarlı” çözümler sunuyor.

Ne fikirleri tartışılıyor, ne sunduğu çözüm önerileri…

Ama bu insanın vefatının ardından ona “rahmet” okuyup okuyamayacağımızı, hepimizin “ne” olduğunu, nereden geldiğini, gittiğini tartışıyoruz.

PKK sorunu, Kürt sorunu, Kürtçülük veya ne derseniz deyin…

Veya böyle bir sorunun olduğunu kabul etmeyin:

Dimdik önümüzde duruyor.

Kuzey Irak’ta kurulacak bir devletin üniter yapımızı tehdit ettiğinden bahsediyoruz. Ama niye tehdit ettiğine dair en ufak bir fikrimiz yok.

Statüko Çıkmazında Türk Dış Politikası

Yanlış anlamayın.
Her zaman için “adamlar şöyleyken, biz böyleyiz” şeklinde yakınmaları, bu milletin özgüvenini baltalamak; ümitsizlik, çaresizlik içinde boğmak maksadıyla savrulduğunu düşündüm.
Benim bu yazıda ele alacağım bazı yakınmalar, işte bir asırdır bu ülkeyi maceradan maceraya sürüklemekten çekinmeyen, onu “cüceleştiren” zavallıların “dış politikamıza” yansıttığı acziyetten ibarettir.
ABD, burnumuzun dibinde “Irak’ta ne yapmalıyım? İran’a girmeli miyim, yoksa girmemeli miyim?”i tartışırken, biz hala dış politikada “statükonun demir kafesinde mi duralım, yoksa artık bu kafesten çıkalım mı?”yı tartışıyoruz.
İşin aslı mı?
İşin aslı ben bugün, devletimizin “mevcudu” koruma ısrarındaki “gericiliği” veya “art niyetliliği” değil, aktif dış siyasetindeki alternatifleri tartışmak isterdim.

Kuzey Irak’ta Diplomasi İle Askeri Müdahale Arasındaki “Kalın” Çizgi

 (Bu yazı 25 Şubat 2007 tarihinde www.derindusunce.org da yayınlanmıştır.)

Kuzey Irak’a Askeri Operasyon Ne Getirir? 

Şunu çok iyi biliyoruz ki ülkenin içinde bulunduğu “istikrar” ortamından derin rahatsızlık duyanlar var. Ve böyle bir ortamda bir anda Kuzey Irak’a yapılabilecek olası bir sınır ötesi operasyondan bahsedilmeye başlanıyor.

Peki bu anlamsız macerayı gündeme kim taşıdı?

İşte bu “rahatsızlar”…

Kuzey Irak’a yapılacak bir operasyon niye mi macera? Niye mi anlamsız? Niye mi istikrara yönelik bir tehdit?

Buyurun, birlikte analiz edelim:

PKK militanlarının sayılarını abartırsak, 10.000’e ulaşır, ulaşmaz. Bunların yarısı Türkiye’de, yarısı Kuzey Irak’ta.

Emniyet Teşkilatı Niçin Hedef Seçildi?

Bir serseri dört kurşun sıktı. İkisi Dink’e, biri rastgele, biri de Emniyet’e, polise…

Bu ülkede bir kısım basın, devletin üç ana erkini bünyesinde toplar. Onlar hem yasar, hem yürütür, hem yargılar.

Cinayetin ardı sıra gelen basit süreci ele aldığımızda da görüyoruz ki basın önce yasama yetkisini kullanarak 301′i kaldırdı. Yürütme olarak üzerine düşen görevi de ihmal etmedi, “polisi” yakaladı ve sanık sandalyesine oturttu. “Pesti” doğrusu bunca icraata şapka çıkarılırdı, bir de yargılasalardı bari ki geri kalmadılar: “Polis mahkum edildi”.

Niye mi?

Fatih Sultan Mehmet’in Bosna Fermanı

Yasin Hayal’e sorgulama sırasında Fatih Sultan Mehmet’in bu fermanı okutularak, şöyle denilmiş: 

“Ata’nın yaptığına bak, bir desenin yaptığına…”

“Nisani-i humayun su ki

Ben ki
Sultan Mehmed Han’im;

ust ve alt tabakada bulunan
butun halk tarafindan su sekilde bilinsin ki,

bu  fermani tasiyan Bosna rahiplerine

lutufta bulunup su hususlari buyurdum:

Hrant Dink Suikasti Sonrası Nerede Hata Yaptık?

Şimdi hep birlikte Hrant Dink suikastinin olduğu ilk güne dönelim. zihnimizde oluşan bütün karmaşadan uzaklaşıp, cinayetin ilk gününe yoğunlaşalım.Suikastin hemen ardından halk olararak verdiğimiz tepki neydi?

Bu eyleme “net” bir provakasyon dedik. Bu cinayeti kim işlemişse “maşadır” dedik. cinayetin görünen failleri yakalansa bile, bu tür cinayet ve eylemlerin son bulması için “gerçek failler” yakalanmalı, maşayı tutan kol bulunmalı dedik.

Sonrasında ne mi oldu?

Şöyle kısa bir özet geçelim:

Amiral gemi kaptanının işaretiyle maraton start aldı ve Trabzon’u hedef gösterdik. “Trabzon’da neler oluyor” sorusu yapay gündeme teslim olmadan önceki son çırpınıştı. Trabzon halkını aşağılamaya varan dışlamalara gittik.

Dar Siyasi Kalıplar Arasında MHP

Elli bin Ermeninin yaşadığı ülkemizde Hrant Dink’in cenazesine yüz bini aşkın insan katıldı. Bu büyük kalabalık büyük bir vakar içerisinde tek yürek ve sessiz bir haykırış oldu. “Hepimiz Ermeniyiz” yazılı pankartlar sağduyulu, vicdanının sesini dinleyen, empatinin üst sınırındaki vatandaşımızın verdiği ortak bir tepkiydi. Bir semboldü…

Nasıl Hrant Dink’in canice katli, bir sembol olarak seçilmiş ve dünyada büyük bir infial uyandırmışsa, aynı şekilde “Hepimiz Ermeniyiz” pankartları da dünyada oluşan bu olumsuz imajı “nötrleyen”, hatta Türk imajını eskisine göre “güçlendiren” bir semboldü.